Wielkopolski Portal Senioralny

Juliette Gréco

Juliette Gréco
   Słowo ikona jest nadużywane w stosunku do wielu postaci naszego świata, goniącego za plotką i sensacją. W stosunku do Niej jest całkowicie adekwatne i należne. Powtórzmy raz jeszcze: odeszła ikona piosenki francuskiej Juliette Gréco.

  Miała 93 lata, a na jej długie przecież życie artystyczne złożyło się wiele piosenek i kilka ról filmowych, które przeszły do historii estrady i kina francuskiego. Śpiewała prawie do końca. Ostatni raz w wieku 89 lat. Później nie pozwalała jej na to przebyta choroba, ale tęsknota za estradą pozostała. Uważała ją za najważniejsze miejsce w życiu, które dawało nie tylko sławę, ale i siłę.


   Juliette Gréco urodziła się 7 lutego 1927 w Montpellier. W czasie II wojny światowej wraz z matką i pod jej wpływem była działaczką francuskiego ruchu oporu (Résistance). Została nawet aresztowana i była przez 210 dni więźniem obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Po wojnie zamieszkała w Paryżu i stała się jedną z gwiazd powojennej Francji. Jej repertuar pieśniarski oddawał ferment nowego kierunku filozoficznego - egzystencjalizmu. Współgrał z nim wygląd sceniczny artystki; czarna suknia i długie czarne rozpuszczone włosy. Debiutowała w Dzielnicy Łacińskiej, z którą do dzisiaj kojarzone jest jej imię. Była muzą egzystencjalistów z Jeanem-Paulem Sartre'em na czele. Gréco była częstą bywalczynią kawiarni Saint Germain, w której obracała się polityczna i filozoficzna bohema. Tam spotkała się z Milesem Davisem i Jeanem Cocteau.

  Gréco była trzykrotnie zamężna. Pierwszym mężem (1953–1956) był aktor Philippe Lemaire, z którym ma córkę Marie-Laurence Lemaire, drugim aktor Michel Piccoli. W 1988 roku wyszła za mąż za Gerarda Jeunesse'a. Śpiewała utwory Jacques'a Preverta, Roberta Desnosa, Borisa Viana, Josepha Kosmy, Charles'a Aznavoura, Serge'a Gainsbourga, Leo Ferre, Jacques'a Brela, Georges'a Brassensa. To są ich tytuły: Si tu t’imagines, Parlez-moi d’amour, Paris Canaille, Accordéon, À la belle étoile, Ça va (Le Diable), C'est à aimer que le temps passe, Chanson pour l’Auvergnat, Coin de rue, Daphénéo, Dieu est Nègre, Embrasse-moi, Je Hais les Dimanches, Je suis comme je suis, La Chanson de Barbara, La Chanson de Margaret, La Fiancée du Pirate, La Fourmi, La Rue, Les Cloches (& La Tzigane), Les Croix, Les Dames de la poste, Les Enfants qui s'aiment, Les Feuilles mortes, L'Éternel féminin, L'Ombre, Romance, Sir Jack l'eventreur, Sous le ciel de Paris.


  Zagrała w znanym filmie Otto Premingera "Witaj smutku" (1958), na podstawie powieści Francoise Sagan. Występowała także w filmach „Helena i mężczyźni” (Eléna et les Holmes z 1956 roku), oraz „Noc generałów” (ang. The Night of the Generals). Ten ostatni to film wojenny produkcji francuskiej w reżyserii Anatole’a Litvaka powstały w 1967 roku. Jednak jej największym triumfem na małym ekranie był "Belfegor, upiór Luwru", w którym zagrała główną rolę. Juliette Gréco zmarła 23 września 2020 w wieku 93 lat.

Media

Skomentuj

Podając swój adres email oraz Imię/Nazwa użytkownika robisz to dobrowolnie i jednocześnie zgadzasz się na opublikowanie Twojego komentarza oraz Iminia/Nazwy użytkownika oraz zapisanie Twoich danych w bazie osób udzielających komentarze. Redakcja nie będzie tych danych używać w żaden inny sposób, w tym nie będzie wysyłać Tobie żadnych materiałów reklamowych. Twoje dane zostaną zapisane, przechowywane i administrowane przez redakcję (pełne dane w dziale KONTAKT). Masz prawo w każdym momencie do bezpłatnego i skutecznego usunięcia Swoich danych pisząc stosowną prośbę drogą mailową na adres redakcja@brawosenior.pl.

Powrót na górę
um
Rops
logo powiat poznanski
logo poznań

Przedstawione treści wyrażają poglądy realizatora projektu i nie muszą odzwierciedlać oficjalnego stanowiska Samorządu Województwa Wielkopolskiego